Επέτρεψα και πρόβλεψα το παρόν

εισαγωγή

Κάποτε ήταν όλα ταιριαστά σαν κάτι έξυπνες κουβέντες που προβλέπουν τον καιρό.Και οι ήρωες που διασκεύαζες έγιναν αυτοκόλλητα στο μπράτσο και εξώφυλα στα περιοδικά.

Διάβαζες λίγο το μάθημα της ημέρας και με δύο παιδικά αστεία έφτιαχνες τρείς φίλους , έναν εχθρό και μια γυναίκα.
Ήταν και κάποτε που οι ιστορίες σου όρθιες και υγρές σε θύμωναν όπως τα λόγια του πατέρα τις κυριακές του Πάσχα.
Μεγάλωσε το χωριό και δεν έγινε πόλη.Μεγάλωσαν οι πατέρες και οι μητέρες αλλά δεν ψήλωσαν άλλο.
Εσύ μίκρυνες , χαμήλωσες τα μάτια και τα φώτα, σαν νεογέννητο τρίβεσαι στα σεντόνια.

Το γεγονός

" Πές μου, τι συμβαίνει μέσα σου? " είπε ο οδοντογιατρός...
" Τα δόντια σου απλά τρίζουν. Πρέπει νά ζησες μια γενναιόδωρη στιγμή"

Εκείνη απλά κοίταζε το δαίμονα στα μάτια και έπειτα μεγάλωναν τα νύχια στα λεπτά της κοκάλινα δάχτυλα.
Ψήλωνε το μπόι της και αφού τέντωνε τα άκρα συνήθιζε στη μεγάλη της ιδέα.
Κάτι από λίγο βέβαιη και με μια αγουροξυπνημένη ενοχή κοκκίνιζε από ντροπή ή κολάζονταν σαν δαιμονισμένη.
Ένας θεός να μοιράσει ρε αδερφέ τις εκδοχές και συ ας χαρίσεις τα βραβεία.Όμορφα περάσματα από το ένα θέμα στο άλλο και προδίδεσαι από χλιαρές φωνές που βγάζεις στις υποχωρήσεις.

Προσκυνήματα σε ψηλοτάκουνα ποτήρια και γκρίζα ενδύματα.

Ακούσια μαρκαρίσματα και δεν ξέρεις και μην απαντάς βλάκα!

Ποιός διάολος είναι αυτός?...

Ένας ετοιμόρροπος θνητός είναι που δεν τρομάζει τα παιδιά.

δώρο θεού

Ο Θεόδωρος είχε υπάρξει σε ανομοιογενείς κοινωνίες ανθρώπων πάντα με διάθεση προσφυγική και πνεύμα ισχυρής αντανάκλασης. Έπειτα εξομοίωνε ένστικτα και συλλογικές συμπεριφορές με σχήματα ή γραμμές σε ένα πρόχειρο τετράδιο. Η λαίμαργη κανονικότητά του και το στρογγυλό του χαμόγελο καθώς και κάτι φράγκα που περίσσεψαν, ήταν εκτιμημένα προσόντα σε κάθε κοπάδι ανθρώπων, σαν ένα αδιάβροχο παλτό σε προσφορά. Μια στάση ζωής σαν την εναλλαγή καιρικών φαινομένων αλλά στις βροχές μια ασυνέχεια , μια συνθηκολόγηση με τον αντίπαλο ή σύμμαχο. Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα σου , δώρο θεού και λάφυρο ανθρώπου. Εραστής , σύντροφος ,περαστικός στο δρόμο ή αραχτος στο καφενείο , ήταν μια πράξη ίδια ,ένα προσκύνημα σε κομμάτι ξύλου,ίσως ένα τραγούδι που ξέρεις μόνο το ρεφραίν.Το τετράδιο γέμισε με εικόνες πολύχρωμες ,παιδιά να χαίρονται τα παιχνίδια , μεγάλα μάτια και στόματα ζωγραφιστά, θαλασσινά θηλαστικά να βόσκουν με άγρια ζώα του δάσους.Η τελευταία σελίδα όμως παρέμενε κενή. Ο γιατρός ήταν πλέον πεπεισμένος.Ο θεόδωρος είχε ανακτήσει τη μνήμη του..

ο καλός ,ο κακός και ο άσχημος

Tώρα με καλούς τρόπους επιμηκύνεις την καθημερινότητά σου και σε αγκαλιάζει ο εχθρός του εχθρού σου.

Μοιράζεσαι όμως τα λάφυρα και συμπράττεις όπως ένα κυριακάτικο οικογενειακό γεύμα.

Επαναφέρεσαι στον βλάσφημο πλην όμως απενεχοποιημένο εαυτό σου και περικυκλώνεσαι σαν ορθογραφικό λάθος.

Άλλες φορές σαν υποχόνδριος σκανδιναβός τουρίστας με άθλια χωρίστρα και κοκάλινα γυαλιά

ασχημαίνεις την ζωή σου σαν ευνουχισμένο νεοκλασσικό γλυπτό.

Ίσως μισείς τρία πράγματα στον ορατό κόσμο σου...

την καλοσύνη σου , τις κακές και χυδαίες πράξεις και το άσχημο θέατρο που παίζεις

Σύνδρομο ανθρώπινο

Μασάς τα δόντια , ξερνάς λόγια ρηχά και έπειτα τα γέλια σαν κομπόδεμα στέκουν βαριά στο στομάχι. Κοντοζυγώνεις το δημιούργημά σου που έχει γίνει μόδα πια, αλλά η στάμπα έχει ξεθωριάσει
...Μήπως εξαργυρώνεις και τους πόντους?
Στα καφενεία ντέρτια και ρυπές , το μεσαίο δάχτυλο υγρό και ο τέλειος άνθρωπος δοξάζεται σαν αμερικανικός θεός.
Δοξάζεσαι και σύ απ΄τα περισσεύματα που σαν ζωόδεις προμήθειες φουσκώνουν τις τσέπες και μεγαλώνουν τις προσδοκίες.
Κονταίνεις το δεξί σου πόδι και ξεχειλώνεις το αριστερό , κουτσαίνεις και κάνεις λάθος πράγματα
ενώ ο τέλειος θεός πιο τέλειος και πιο αμερικανός σε θυμάται μόνο στις γιορτές και στις επετείους.

Εσύ και τα ηλίθια κατασκεύασματά σου ένα σύνδρομο ανθρώπινο για να καταλογίζεις ευθύνες , να γιορτάζεις στις γιορτές ,να λυπάσαι στις λύπες , να συμμετέχεις παντού με το ελάχιστο κόστος και τα αμερικανάκια πολλαπλάσια και εξιδανικευμένα .

Τώρα πιο ίδιος από σένα πρέπει να κόψεις και τα δύο πόδια για να μην γίνεις αυτό που έφτιαξες.

Λίγος μύθος

Μια απόπειρα σκέψης ή το χρώμα στη κουρτίνα , έστω ένα ρούχο να ταιριάζει με τα παπούτσια ή ο κοινόχρηστος χώρος στις πολυκατοικίες...
Σαν γεύμα ελαφρύ ΄τερατώνεις' τις βουλημίες σου και σου ανοίγει η όρεξη ή μήπως το παραμύθι σου υστερεί στην διακόσμηση?
Άλλες φορές όρθιος και λογικός καταριέσαι το φυσικό σαν αυτονόητο και το αυτονόητο επίσης ή μήπως ξέρεις το τέλος της ιστορίας?
Τώρα στρογγυλά και τετράγωνα πράγματα σκουριάζουν σαν παιχνίδια στα χέρια σου, σου μένει όμως μια παραλληλόγραμμη ιδέα για να τα βάζεις με τον εαυτό σου.
Και αν αλλάξαν τα παιχνίδια και οι ιδέες, σου μένει μια συνήθεια ή ένα ένστικτο ή μήπως το παραμύθι μέσα σου.
Μια απόπειρα σκέψης ή το φτηνό αναψυκτικό, έστω ένας τυχερός αριθμός να ταιριάζει με μια πρόληψη ή μια στάση στο μετρό. Και τα ήσυχα βράδια είναι φασαρίες μέσα σου και φθόγγοι στο λαιμό.

Παραμυθιάζεσαι ώσπου να πιστέψεις σε μια ιδέα...

Η Νεκρολογία

Ο ήρωας είχε πέντε λεπτά και μια χούφτα κέρματα , ένα σχέδιο παιδικό σαν τους ένθετους στις εφημερίδες χάρτες.
Ένα γέρικο συναπάντημα σαν παλιά φιλία και στο φαστφουντάδικο το γραφείο τελετών.

Το πλήθος να θυμίζει κάτι που υπάρχει ανάμεσα...κάτι μισό και ταλαιπωρημένο από το περπάτημα.
Μισός και σύ με μια τύχη στο χέρι και τα λιμνάζοντα νερά να ανεβάζουν τη στάθμη τους.Το τηλέφωνο χτυπάει έξι φορές και περιμένεις η κλήση να προωθηθεί σαν κέρμα που γλιστράει στο κενό.
Και πώς μπορείς να ξέρεις ότι πέθανες προχθές αφού ακούς τα χέρια σου στα χέρια της και βλέπεις τη φωνή της πληθυντική να ομορφαίνει τον θυμό σου.

Δεύτερα λόγια στο δρόμο και ανάστροφες επιθυμίες ή σημεία του καιρού που βρέχει συνέχεια μέσα μας?Και που να ξέρει μια άλλη αλήθεια να πει άλλο ψέμα ή μια άλλη αλήθεια.

Μια Χαρά και δυο χαρές....

far away so close

Θαυμάσια επιλογή λέξεων, καθαρές αναπνοές
υποβολή στο δυνατό
το αυτοκόλλητο στο στέρνο και μια ήσυχη γωνιά για να πεθάνεις.

Τα γέλια πολαπλασιάζονται σαν τη διατροφή που υπόσχεται απολαύσεις και τηλεοπτική προβολή.
Γήινα πράγματα αλλά και κάθετες γραμμές, που σβήνουν όμως όταν σφίγγεις τα χέρια σε γροθιά.
Τώρα δεν λες την προσευχή ,απλά αδυνατίζεις το μυαλό σου για να εισπράξεις κάτι παραπάνω.

Ή απλά κανεις το σταυρό σου και τα πόδια σου βουλιάζουν στη λίμνη.

Όσο και αν κάνει , ταιριάζεις με το λάθος σου και γεμίζεις το ψυγείο με άχρηστες πρωτείνες και πολύχρωμα ζυμαρικά.
Δεν εξοργίζεσαι ίσως αμήχανα κοιτάζεις το μπόι σου που ψηλώνει και σε τρομάζει η θέα από ψηλά.

Γερνάς σαν αστείο και μιλάς στο σκύλο σου γιατί δεν θα πάρεις απάντηση ποτέ.

Όμορφα πράγματα ή αυτοάμυνα τελικά!