Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006

Tαράτσα

Υπεραστικές φαντασιοπληξίες από σάκους που φεύγουν , υποθαλάσσιες συμφορήσεις ,
κίτρινο φόντο στην πόλη που αντλεί δύναμη απ΄το καλοκαίρι.
Σκισμένη τέντα σα φυλαχτό , κάγκελα στη περίμετρο , με το φως της απέναντι τηλεόρασης
να επιταχύνει τις αλκοολικές ανησυχίες.

Εγώ τώρα μαθαίνω να "αγαπάω".

Ο θόρυβος που τελειώνει με κρατάει ακόμα εδώ.

7 σχόλια:

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Μαθαίνεις εύκολα;

lust-time είπε...

δε σε λένε ΜΑΡΙΑ:ΔΎΣΚΟΛΑ σαν παιδί

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Τα παιδια μαθαίνουν εύκολα

GerryLee είπε...

Στάζει πυκνό το δάκρυ της και θέρος και χειμώνα,
σαν το φαρμάκι ολόπικρο, καθάριο σαν κρυστάλλι,
φύτρο στα βράχια πουθενά τριγύρω της δεν θάλλει
και τα κοράκι’ απαίσια πετούν και κρώζουν μόνα.

NERO είπε...

Οι δύσκολοι καιροί των μεθυσμένων μυνημάτων ήρθαν. Το αλκοόλ ρέει άφθονο και το μυαλό μας κάθε μέρα ποιό θολό. Στην ταράτσα του Αιγαίου πέφτουν οι μάσκες και ξεγυμνωνώμαστε μπροστά στα άγονα γυναικεία πλήθη. Έτσι γιατί γουστάρουμε να πετάμε σαν κοράκια και να κρώζουμε μόνοι. NERO

lust-time είπε...

GERRYLEE:Κόρακα είσαι ακόμα εδώ!

lust-time είπε...

ΝΕRO:Μία και σήμερα..........